Wat niemand je vertelt over de overgang



Er is zoveel niet bekend over de overgang. En zoveel dat niemand je vertelt. Ik neem je mee in mijn persoonlijke ervaring Ben je jonger dan 40, of man, of je houdt niet van teveel persoonlijke informatie in het algemeen dan is nú het moment om weg te clicken… Goed, je bent er nog. Mooi.

Want ik wil het met je hebben over een onderwerp waar over het algemeen erg weinig over wordt gesproken. En waarvan ik ontdekte dat er ook bijster weinig online aan nuttige informatie te vinden is. Maar waar iedere vrouw na haar 45e mee te maken gaat krijgen; de overgang… (ja, je kunt nog steeds weg clicken)

Wat niemand je vertelt over de overgang

Laat ik maar met de deur in huis vallen; ik vind de overgang persoonlijk de grootste trap na die je als vrouw kunt krijgen. En er is veel dat niemand je daarover vertelt. Heb je eerst ruim 35 jaar gedeald met ongesteld zijn, een hormonenstorm gehad als je zwanger bent geweest en dan komt als toetje de overgang. Vooropgesteld, dit zijn mijn persoonlijke ervaringen, die zullen voor iedereen anders zijn, maar ik vind het een nare streek van moeder Natuur (die ik er inmiddels overigens van verdenk een man te zijn…)

Overgangsklachten zijn méga vaag. Sluipen heel langzaam je systeem in. En het kan echt tijden duren voor je doorhebt dat waar je last van hebt hoort bij de overgang. Of bij de periode voordat de fysieke overgang begint. Voor iedereen zijn ze ook nog eens anders. In mijn geval was het een verzameling van mentale klachten (neerslachtig, boos, prikkelbaar, niet jezelf zijn) in combinatie met slecht slapen, aankomen en werkelijk de simpelste dingen vergeten.

Anderhalf jaar heb ik ongeveer lopen klooien. Want ja, ik had vorig jaar een megadruk jaar, dus zou het daar niet gewoon te maken mee kunnen hebben? Oké, ik was behoorlijk aangekomen, maar ja ik had een borrelboek gemaakt dus lag het daar niet aan? Maar ik ken mezelf behoorlijk goed, dus ik wist ook dat dit anders lag. Ik heb me nog nooit zó niet mezelf gevoeld als in deze periode. En dat is behoorlijk eenzaam kan ik je vertellen. Na de zoveelste huil- en depressieve bui  (zwarter dan zwart, niet grappig meer) was ik er klaar mee. Op naar de huisarts.

Susan Aretz

Ongevraagd advies

Dat is meteen het eerste (ongevraagde) advies wat ik je wil meegeven. Laat het niet zo lang duren, maar ga op tijd / eerder naar je huisarts. Ik overlegde met haar, we sloten andere zaken uit (een burnout voelt echt anders dan deze klachten) en startte met een proefperiode hormonen. Om de disbalans van mijn eigen hormoonhuishouding weer in evenwicht te krijgen. Nu zal niet iedereen daar voor kiezen, er zitten tenslotte risico’s aan (overzichtelijke risico’s, maar toch) maar voor mij was de grens bereikt van wat ik nog trok. Een maand zou ik ze uitproberen. En gedurende die periode knapte ik zienderogen op. De scherpe randjes gingen van mijn buien af. Ik sliep weer normaal. Halleluja!

Helaas kwam na 1,5 maand een redelijk nasty bijwerking om de hoek kijken; migraine. Holy hel wat is dát naar. Ik heb eigenlijk nooit hoofdpijn, maar dit kwam me een potje agressief binnen. Niet te hebben. Ik heb de eerste keer 1,5 dag plat gelegen. Uitgeschakeld. En twee weken later kwam weer zo’n aanval, dit keer nog een tandje heftiger. Met spugen en dagen in bed. Ehrm oké… niet oké dus terug naar de huisarts.

Migraine en hormonen zijn een notoire combi. Migraine kan ook in de overgang zijn intreden doen, maar het kan ook aan de hormoonpillen liggen. Het is lastig te bepalen. Dus hebben we de medicatie gehalveerd, in de hoop dat daarmee de migraine tot het verleden behoort. Gebeurt het toch nog een keer dan is het bye bye hormonen en welkom terug ellende. Een alternatief qua medicatie is er niet.

UPDATE: dat alternatief bleek er gelukkig wel, in de vorm van hormoonpleisters. Die plak je om de paar dagen op je lijf. Geven dezelfde werking maar ik heb sindsdien geen migraine meer gehad. Héél blij mee.

Natuurlijk alternatief

Nu hoor ik je denken, maar is er geen natuurlijker alternatief dan hormonen. Ja, kan natuurlijk ook. Ik heb mensen gesproken die baat hebben bij yoga, hun voeding hebben aangepast en minder of niet meer zijn gaan drinken. Dat heb ik de afgelopen maanden (minus de yoga) ook gedaan en dat is op deze leeftijd sowieso prima. Je stofwisseling verandert namelijk ook. Ik kijk naar eten en er zit bij wijze van al weer een kilo aan. Maar voor mijn stemmingen doet het helaas niks. Dus ik hoop écht dat het aanpassen van de hoeveelheid hormonen zijn werk blijft doen maar de migraine aanvallen elimineert.

Moraal van dit verhaal, oftewel dit wil je wél weten over de overgang;

1)    weet dat de overgang in alle vormen, soorten en maten zijn kop op kan steken. Het enige wat ik er over wist waren de opvliegers waar iedereen het altijd over heeft. Dat het mentaal echter zó’n impact zou hebben wist ik niet. En juist dat deel maakt dat je je zo alleen voelt, omdat je géén idee hebt waar het vandaan komt.

2)    de overgang is dus meer dan alleen fysieke symptomen. Ken je lijf, weet wat normaal is voor jou en als je het niet vertrouwt/prettig (meer) vindt, schakel hulp in. Blijf niet aanklooien

3)    Praat erover! Het lijkt wel alsof de overgang een enorm taboe is, terwijl toch echt iedere vrouw er mee te maken gaat krijgen. Zoek steun bij elkaar. Wees lief voor elkaar. Je voelt je al alleen genoeg. Dat geldt dus ook voor je gezin (als je dat hebt) en je vrienden.

4)    Doe wat voor jou goed voelt En zijn dat hormoonpillen, ga er voor. Is dat aanpassing van je lifestyle, ook prima. Er is geen goed of fout in deze. Je kiest wat het beste bij jou en jouw leven past.

5)    En nog een tip van mijn huisarts. Pas je agenda / leven aan op deze fase. Ben liever voor jezelf dan je normaal mogelijk al bent. Dus ook qua volgepropte dagen. Waar dat kan natuurlijk. Al deze veranderingen kosten energie (veel energie!) en die moet je ergens bij kunnen tanken. Gun je zelf dus die bijtankmomenten.

Waarom dit verhaal

En dan kom ik terug bij waarom ik dit artikel heb geschreven. Ik sprak met een aantal vrouwen over hoe ik ontdekte dat mijn klachten hoorde bij de overgang en iedereen was, met mij, verbaasd over het feit dat er zo weinig over bekend is en vooral dat er zo weinig over gesproken wordt. Ik kreeg dan ook meerdere keer de vraag/opmerking of ik mijn verhaal niet wilde opschrijven/delen.

Daar heb ik best wel even over getwijfeld, want het is geen gezellig food / cocktail of lifestyle onderwerp en daarnaast ook nog eens freakin persoonlijk. Maar net als met mijn artikel over borstonderzoek vind ik ook met dit onderwerp dat ik het platform dat ik heb gecreëerd voor meer moet gebruiken dan alleen de mooie/gezellige verhalen. Dit onderwerp hoort bij het leven en als ik ook maar één vrouw kan helpen ermee, dan is dat al genoeg. Dus bij deze

Update : november 2020

Er is een hoop gebeurd sinds ik dit artikel schreef. Mega veel persoonlijke verhalen, een podcast voor de EO maar ook zijn mijn klachten hanteerbaar én erger geworden. Hanteerbaar door de hormoonpleister die ik twee keer per week plak. Erger omdat er inmiddels ook angstklachten bij zijn gekomen die ik tot een paar weken geleden nooit had. Onverklaarbare angst. Een soort paniek. Het overweldigende gevoel dat je thuis wil zijn. Nu zitten we midden in een Coronacrisis dus is dat thuis zijn redelijk goed geregeld. Behalve als je een paar dagen (Coronaproof) weg bent.

Dat angstklachten onderdeel van de overgang kunnen zijn wist ik niet, tot ik de podcast Opvliegers luisterde. Wat een eyeopener om te horen van anderen, van artsen dat er gewoon van alles ook in je brein verandert tijdens de overgang. Dat dit er bij kan horen. Ik had géén idee. De bevestiging dat je niet gek bent, maar je hormonen aan de haal met je gaan is geruststellend en boos-makend tegelijk. Ik heb geleerd om zo’n dag te laten. Te laten gaan. Het er maar te laten zijn in de wetenschap dat het meestal de dag erna (voor het ergste) voorbij is. Tot nu toe werkt dat het beste.

Ik heb de mazzel dat ik er met mijn lief over kan praten. Dat hij snapt dat dit niet ‘zomaar een bui’ is maar dat er dingen aan ten grondslag liggen waar ook ik geen grip op heb. Dat helpt enorm. Maar net als in de podcast zijn dit wel de dagen dat ik denk; stop mij maar in een Kliko. Deksel erop en klaar. Mán wat is die overgang een bitch zeg. Niet normaal!

 

Gepubliceerd op 12 februari 2020


5 reacties

  1. Pearl schreef:

    Via de zoekwoorden ‘overgang hel’ ben ik op jouw blog beland😀
    Ook ik kamp sinds een half jaar met klachten die te wijten zijn aan een burn-out, althans dat beweert mijn arts.
    Ondertussen weet ik beter en denk dat ook mijn hormonen op een niet bepaald zachtzinnige wijze met mij aan de haal zijn. Angstig en depressief ben ik geweest, precies zoals jij het omschrijft thuis willen zijn en nergens meer naar toe willen en durven. Een wandeling in het bos voelde als 1 groot avontuur zoveel spanning ging daarmee samen . Deze spanningen zijn inmiddels verdwenen, maar wat over is gebleven zijn de stemmingswisselingen én klachten in mijn hoofd, zoals overgevoeligheid voor licht, geluid en oorsuizen om het verhaal compleet te maken.
    Kortom ik ben mezelf verloren maar ook weer niet helemaal, ik voel dat iets bezit over mij heeft genomen maar mij niet VOLLEDIG te pakken heeft. Dat geeft mij de kracht om het allemaal wat positiever te benaderen in de hoop dat alles uiteindelijk weer in balans komt. Bedankt voor je verhaal. Als vrouw sta je er inderdaad niet alleen voor al voelt dat met vlagen natuurlijk wel zo. Nogmaals bedankt voor je verhaal ik denk dat meerdere vrouwen zich hierin zullen herkennen en zich hierdoor wat gerustgesteld zullen voelen.

  2. kaatje schreef:

    via de podcast ben ik op je site gekomen.
    ik ben 41 jaar en heb nu al het gevoel dat ik de pre overgang zit.
    heel moe en ontzettend emo. ook mijn menstruatie is heftiger geworden.

    maar om mijn heen hoor ik dat ik vrij jong ben om daar nu al in te zitten.
    Is dit zo?
    binnenkort even een afspraak maken met de dokter

    • Susan Aretz schreef:

      dag Kaatje, ik hoop dat ik je wat info heb kunnen geven. En er is niet één leeftijd waarop het voor iedereen start Dat verschilt per vrouw. Dus praat er zeker over met je huisarts. Ik hoop dat je daar een oplossing vindt.

  3. Katrien schreef:

    Dank je wel om dit te delen. Ik ben 45 en ben ook al enkele maanden zo echt mezelf niet. Dacht dat het door de coronacrisis kwam, maar nu je het zegt…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dit vind je vast ook interessant
5 mei 2021
Honingbij tot hagelslag_boek
 
Kinderboeken kadotips

Wat verschijnen er toch prachtige kinderboeken die je geweldig kado kunt geven. Ik geef je 4 tips voor nieuw verschenen kinderboeken.
3 mei 2021
 
De maand van Susan – april

Het befaamde zwarte gat nadat je een boek af hebt, ik viel er wederom vol in. Is dat erg? Nee hoor, want er gebeurde gelukkig nog veel meer.
21 april 2021
Susan Aretz 1972
 
De kunst van het ouder worden

Je hoeft er niks voor te doen, ouder word je elke dag. Maar wat is de kunst van gracieus ouder worden. En ook, wat is er gewoon stóm aan ouder worden.
16 april 2021
 
Susan pakt uit – editie 9

Je zou deze editie ook Susan schenkt in kunnen noemen, want hij staat in het teken van vloeibare post. Wat is lekker en wat maak je er mee.
4 april 2021
 
Crowdfunding gesloten

Door het onverwachte en overweldigende succes is de crowdfunding voor Holy Unicorn vroegtijdig beëindigd. Ik vertel je er meer over!
2 april 2021
 
Streefbedrag crowdfunding in één ochtend binnen

Ik kan je niet vertellen hoe bizar het voelt en hoe ongelofelijk dankbaar ik ben. Maar het streefbedrag voor Holy Unicorn gin is gewoon binnen!