Wat niemand je vertelt over de overgang



Er is zoveel niet bekend over de overgang. En zoveel dat niemand je vertelt. Ik neem je mee in mijn persoonlijke ervaring Ben je jonger dan 40, of man, of je houdt niet van teveel persoonlijke informatie in het algemeen dan is nú het moment om weg te clicken… Goed, je bent er nog. Mooi.

Want ik wil het met je hebben over een onderwerp waar over het algemeen erg weinig over wordt gesproken. En waarvan ik ontdekte dat er ook bijster weinig online aan nuttige informatie te vinden is. Maar waar iedere vrouw na haar 45e mee te maken gaat krijgen; de overgang… (ja, je kunt nog steeds weg clicken)

Wat niemand je vertelt over de overgang

Laat ik maar met de deur in huis vallen; ik vind de overgang persoonlijk de grootste trap na die je als vrouw kunt krijgen. En er is veel dat niemand je daarover vertelt. Heb je eerst ruim 35 jaar gedeald met ongesteld zijn, een hormonenstorm gehad als je zwanger bent geweest en dan komt als toetje de overgang. Vooropgesteld, dit zijn mijn persoonlijke ervaringen, die zullen voor iedereen anders zijn, maar ik vind het een nare streek van moeder Natuur (die ik er inmiddels overigens van verdenk een man te zijn…)

Overgangsklachten zijn méga vaag. Sluipen heel langzaam je systeem in. En het kan echt tijden duren voor je doorhebt dat waar je last van hebt hoort bij de overgang. Of bij de periode voordat de fysieke overgang begint. Voor iedereen zijn ze ook nog eens anders. In mijn geval was het een verzameling van mentale klachten (neerslachtig, boos, prikkelbaar, niet jezelf zijn) in combinatie met slecht slapen, aankomen en werkelijk de simpelste dingen vergeten.

Anderhalf jaar heb ik ongeveer lopen klooien. Want ja, ik had vorig jaar een megadruk jaar, dus zou het daar niet gewoon te maken mee kunnen hebben? Oké, ik was behoorlijk aangekomen, maar ja ik had een borrelboek gemaakt dus lag het daar niet aan? Maar ik ken mezelf behoorlijk goed, dus ik wist ook dat dit anders lag. Ik heb me nog nooit zó niet mezelf gevoeld als in deze periode. En dat is behoorlijk eenzaam kan ik je vertellen. Na de zoveelste huil- en depressieve bui  (zwarter dan zwart, niet grappig meer) was ik er klaar mee. Op naar de huisarts.

Susan Aretz

Ongevraagd advies

Dat is meteen het eerste (ongevraagde) advies wat ik je wil meegeven. Laat het niet zo lang duren, maar ga op tijd / eerder naar je huisarts. Ik overlegde met haar, we sloten andere zaken uit (een burnout voelt echt anders dan deze klachten) en startte met een proefperiode hormonen. Om de disbalans van mijn eigen hormoonhuishouding weer in evenwicht te krijgen. Nu zal niet iedereen daar voor kiezen, er zitten tenslotte risico’s aan (overzichtelijke risico’s, maar toch) maar voor mij was de grens bereikt van wat ik nog trok. Een maand zou ik ze uitproberen. En gedurende die periode knapte ik zienderogen op. De scherpe randjes gingen van mijn buien af. Ik sliep weer normaal. Halleluja!

Helaas kwam na 1,5 maand een redelijk nasty bijwerking om de hoek kijken; migraine. Holy hel wat is dát naar. Ik heb eigenlijk nooit hoofdpijn, maar dit kwam me een potje agressief binnen. Niet te hebben. Ik heb de eerste keer 1,5 dag plat gelegen. Uitgeschakeld. En twee weken later kwam weer zo’n aanval, dit keer nog een tandje heftiger. Met spugen en dagen in bed. Ehrm oké… niet oké dus terug naar de huisarts.

Migraine en hormonen zijn een notoire combi. Migraine kan ook in de overgang zijn intreden doen, maar het kan ook aan de hormoonpillen liggen. Het is lastig te bepalen. Dus hebben we de medicatie gehalveerd, in de hoop dat daarmee de migraine tot het verleden behoort. Gebeurt het toch nog een keer dan is het bye bye hormonen en welkom terug ellende. Een alternatief qua medicatie is er niet.

UPDATE: dat alternatief bleek er gelukkig wel, in de vorm van hormoonpleisters. Die plak je om de paar dagen op je lijf. Geven dezelfde werking maar ik heb sindsdien geen migraine meer gehad. Héél blij mee.

Natuurlijk alternatief

Nu hoor ik je denken, maar is er geen natuurlijker alternatief dan hormonen. Ja, kan natuurlijk ook. Ik heb mensen gesproken die baat hebben bij yoga, hun voeding hebben aangepast en minder of niet meer zijn gaan drinken. Dat heb ik de afgelopen maanden (minus de yoga) ook gedaan en dat is op deze leeftijd sowieso prima. Je stofwisseling verandert namelijk ook. Ik kijk naar eten en er zit bij wijze van al weer een kilo aan. Maar voor mijn stemmingen doet het helaas niks. Dus ik hoop écht dat het aanpassen van de hoeveelheid hormonen zijn werk blijft doen maar de migraine aanvallen elimineert.

Moraal van dit verhaal, oftewel dit wil je wél weten over de overgang;

1)    weet dat de overgang in alle vormen, soorten en maten zijn kop op kan steken. Het enige wat ik er over wist waren de opvliegers waar iedereen het altijd over heeft. Dat het mentaal echter zó’n impact zou hebben wist ik niet. En juist dat deel maakt dat je je zo alleen voelt, omdat je géén idee hebt waar het vandaan komt.

2)    de overgang is dus meer dan alleen fysieke symptomen. Ken je lijf, weet wat normaal is voor jou en als je het niet vertrouwt/prettig (meer) vindt, schakel hulp in. Blijf niet aanklooien

3)    Praat erover! Het lijkt wel alsof de overgang een enorm taboe is, terwijl toch echt iedere vrouw er mee te maken gaat krijgen. Zoek steun bij elkaar. Wees lief voor elkaar. Je voelt je al alleen genoeg. Dat geldt dus ook voor je gezin (als je dat hebt) en je vrienden.

4)    Doe wat voor jou goed voelt En zijn dat hormoonpillen, ga er voor. Is dat aanpassing van je lifestyle, ook prima. Er is geen goed of fout in deze. Je kiest wat het beste bij jou en jouw leven past.

5)    En nog een tip van mijn huisarts. Pas je agenda / leven aan op deze fase. Ben liever voor jezelf dan je normaal mogelijk al bent. Dus ook qua volgepropte dagen. Waar dat kan natuurlijk. Al deze veranderingen kosten energie (veel energie!) en die moet je ergens bij kunnen tanken. Gun je zelf dus die bijtankmomenten.

Waarom dit verhaal

En dan kom ik terug bij waarom ik dit artikel heb geschreven. Ik sprak met een aantal vrouwen over hoe ik ontdekte dat mijn klachten hoorde bij de overgang en iedereen was, met mij, verbaasd over het feit dat er zo weinig over bekend is en vooral dat er zo weinig over gesproken wordt. Ik kreeg dan ook meerdere keer de vraag/opmerking of ik mijn verhaal niet wilde opschrijven/delen.

Daar heb ik best wel even over getwijfeld, want het is geen gezellig food / cocktail of lifestyle onderwerp en daarnaast ook nog eens freakin persoonlijk. Maar net als met mijn artikel over borstonderzoek vind ik ook met dit onderwerp dat ik het platform dat ik heb gecreëerd voor meer moet gebruiken dan alleen de mooie/gezellige verhalen. Dit onderwerp hoort bij het leven en als ik ook maar één vrouw kan helpen ermee, dan is dat al genoeg. Dus bij deze

Update : november 2020

Er is een hoop gebeurd sinds ik dit artikel schreef. Mega veel persoonlijke verhalen, een podcast voor de EO maar ook zijn mijn klachten hanteerbaar én erger geworden. Hanteerbaar door de hormoonpleister die ik twee keer per week plak. Erger omdat er inmiddels ook angstklachten bij zijn gekomen die ik tot een paar weken geleden nooit had. Onverklaarbare angst. Een soort paniek. Het overweldigende gevoel dat je thuis wil zijn. Nu zitten we midden in een Coronacrisis dus is dat thuis zijn redelijk goed geregeld. Behalve als je een paar dagen (Coronaproof) weg bent.

Dat angstklachten onderdeel van de overgang kunnen zijn wist ik niet, tot ik de podcast Opvliegers luisterde. Wat een eyeopener om te horen van anderen, van artsen dat er gewoon van alles ook in je brein verandert tijdens de overgang. Dat dit er bij kan horen. Ik had géén idee. De bevestiging dat je niet gek bent, maar je hormonen aan de haal met je gaan is geruststellend en boos-makend tegelijk. Ik heb geleerd om zo’n dag te laten. Te laten gaan. Het er maar te laten zijn in de wetenschap dat het meestal de dag erna (voor het ergste) voorbij is. Tot nu toe werkt dat het beste.

Ik heb de mazzel dat ik er met mijn lief over kan praten. Dat hij snapt dat dit niet ‘zomaar een bui’ is maar dat er dingen aan ten grondslag liggen waar ook ik geen grip op heb. Dat helpt enorm. Maar net als in de podcast zijn dit wel de dagen dat ik denk; stop mij maar in een Kliko. Deksel erop en klaar. Mán wat is die overgang een bitch zeg. Niet normaal!

Susan Aretz door Christa Romp
foto door Christa Romp

Update: mei 2022

Dit artikel blijft enorm veel gelezen worden en was in mei 2022 aanleiding voor een interview in Trouw. Naar aanleiding van een onderzoek over de effecten van de overgang op vrouwen op de werkvloer. Daar heb ik uiteraard graag aan mee gewerkt, want het onderwerp blijft in taboesfeer hangen terwijl de helft van de wereldbevolking vrouw is. Als ik je toch nog één ding wil meegeven is, práát erover. Zoek hulp. Je hoeft het niet alleen te doen!

 

Gepubliceerd op 18 mei 2022


35 reacties

  1. Marlie Notermans schreef:

    Jaaa, precies dat! 🙏🏻 Pfff. Ik voelde me aan het begin van het jaar ook niet meer mezelf. Gewoon totaal onherkenbaar, ik zat daarvoor zo lekker in mijn vel en ik was er zó verdrietig over. Het voelde als een rouwproces. Ik word bijna 45 en heb er nu een jaar duidelijk last van. Op mijn 42e heb ik al eens een stevige opvlieger gehad. 🫣 Ik voel me op dit moment onbegrepen door mijn huisarts. ‘Heb je je laatste menstruatie al gehad?’ Nee, het begint pas… ‘Dan zit je nog niet in de overgang!’ Serieus?!! 😡 Ik maak mij op dit moment ernstig zorgen over mijn haar. Binnen No Time is het vreselijk dun geworden. En het uitvallen stopt niet! 🥺😬 ‘Dat kan stress zijn, het jaargetijde, een te kort aan vitamines en mineralen’ was het antwoord. ‘Ja, dat, maar wat is het bij mij? Naar mijn idee de overgang. Vitaminen tekort kunnen we testen, toch?’ ‘Dat doen we niet!’ (Volgend jaar toch ook gedaan? 🤷🏼‍♀️) ‘Ja, en dus… het kan van alles zijn, maar wat dat zoeken we niet uit?’ Frustrerend!!! Mijn startende opvliegers heb ik onder controle weten te krijgen door geen cafeïne meer te drinken. Voor nu helpt het me.

    Zo te lezen heb ik nog een weg te gaan? 🥵 Als iemand advies heeft om mijn haarverlies onder controle te krijgen? Ik gebruik nu extra vitamine D, C, visolie, magnesium en eet meer eiwitten. Vanmiddag bezoek ik een voedingsconsulent die zich op de overgang richt.

  2. Mars ha schreef:

    Wat herkenbaar allemaal.
    Maar wat een strijd is de overgang.
    Naast de angst en paniekaanvallen overal tintelingen zeer droge mond hartkloppingen noem maar op maar sinds een jaar er draaiduizeligheid erbij gekregen en blijf onstabiel en raar dof hoofd .
    Meer vrouwen last van duizelingen tijdens de overgang?
    Ct scan en MRI scan met vloeistof, kno arts en neuroloog geweest en antwoord sorry niks te zien we kunnen verder niks doen!
    Ik roep al jaren overgang huisarts nee te veel stress .
    Bloedgetest zit middenin de overgang.
    Wat een ellende een tsunami!!

    Moe moe moe de vreselijke duizelingen niet normaal kunnen functioneren mezelf totaal kwijt zijn.
    Gelukkig staat mijn man mij bij want de vriendenkring word steeds kleiner want ze beseffen niet hoe heftig het allemaal is.
    Gelukkig heb ik een lieve buurvrouw een engel noem ik haar die mij dagelijks helpt en mij mee neemt naar buiten in de arm met mijn hondjes.
    Je leven staat op zijn kop was een zelfstandige ondernemende vrouw ben nu een hoopje ellende!
    Bedankt voor het lezen 🍀

  3. Helma schreef:

    Hoi
    Ik ben vaak op zoek naar berichten over de overgang en dan mn in de periodes dat ik me weer heel slecht voel. Ik ben nu 59 en ruim een jaar zonder menstruatie. Vorig jaar juni werd ik na 16 maanden weer ongesteld en dat luidde voor mij weer een vreselijk heftige tijd in. Ben toen ook voor de derde keer opgenomen geweest op de gesloten psychiatrische afdeling. In 2015 gebeurde dat voor de eerste keer ivm heftige angst en paniekaanvallen. Ik noem het wel acute krankzinnigheid . Ik had voor die tijd nooit geen last van angsten paniekaanvallen, ja de normale angst die iedereen wel eens heeft maar dat mag geen naam hebben. Ik werkte 40+ uur en studeerde er meestal bij. Had verantwoordelijke banen en ik hield van organiseren. Daarbij hield ik het gezin draaiende en ik deed dat zonder al teveel moeite. En dan zomaar ineens is dat over, staat je leven op zijn kop. Ik ben nog maar een schim van degene die ik ooit was en de medische wetenschap heeft er geen antwoord op. Ja ik heb bio identieke hormonen en AD geprobeerd maar heeft me niet geholpen. Nu mag ik geen hormonen meer want de diagnose borstkanker werd bij mij in 2020 gesteld en ik ben inmiddels beide borsten kwijt. De diagnose borstkanker is vreselijk en het niet meer hebben van je borsten is een bijna niet voor te stellen gemis, maar toch kan ik dit beter dragen dan de lichamelijke en mn geestelijke ellende die de overgang met zich meebrengt. Je vecht tegen een ongrijpbare duivel. Ik voel me zo vaak zo enorm verloren, leeg en depressief. De angst en paniek gieren vaak door mijn lijf heen en ik heb echt geen idee waar ik nou zo bang voor ben. Tot overmaat van ramp is mijn tinnitus ook vreselijk toegenomen en heb ik nu 3 geluiden in mijn hoofd zitten en stoppen de liedjes in mijn hoofd niet meer. Zodra ik mijn ogen opendoe start de pickup en die houd pas op als ik in slaap kan vallen of wanneer ik een rustgever neem. Die laatste wil ik zo min mogelijk nemen want ik ben enorm bang voor verslaving en gewenning. Soms ben ik zo bang dat ik nooit meer “normaal” word en ik mijn leven zo moet slijten. Ik neem het de medische wetenschap ook zo enorm kwalijk dat ze de overgang gewoon hebben laten liggen. En ja…er komt wel meer aandacht voor maar ook op dit moment worden de vrouwen die niet reageren op bio identieke hormonen niet serieus genomen. Er is tegen mij gezegd dat wanneer de bio identieke hormonen niet helpen mijn klachten ook niet gerelateerd zijn aan de overgang. Wat het dan wel is dat kunnen ze me niet zeggen. Zo wonderbaarlijk deze uitspraken, we weten niet wat het is, maar de overgang is het niet😡. In mijn ogen kun je dat dan ook niet zeggen. Bio identieke hormonen moeten nu de oplossing zijn en zodra je hier niet op reageert word je over de schutting gegooid richting psychiatrie en ben je een psychiatrisch patiënt. Maar ook daar komen ze niet verder met je en voordat je het weet ben je uitbehandeld en mag je het zelf uitzoeken. De overgang is voor mij in ieder geval de hel en hoelang deze hel nog gaat duren kan niemand mij vertellen.

  4. Jolanda schreef:

    Hai nou wat ben ik opgelucht dit allemaal te lezen zeg!! Je gaat nog denken dat je echt gek aan het worden bent! Ik ben nu 45 jaar en sinds 2015 begon het met enorm veel ( echt kletsnat was ik)nachtelijk zweten na een aantal weken viel het kwartje en hoorde ik van mijn tante dat alle vrouwen in onze familie vroeg in de overgang waren gegaan. Dus ik naar de huisarts, bloedtesten maar hij zag niets raars je bent jong dus naar huis gestuurd. Zelf wist ik wel beter dus zelf maar aan de supplementen gegaan. Hop for her zo een 2,5 jaar gebruikt en dat hielp toen tegen het zweten. Moet er even bij vertellen dat ik altijd al veel last had van pms achtige klachten ( was 3 weken vd maand niet mezelf) dus de buien vielen niet direct echt op en bloede altijd minstens 7 dagen vrij heftig en had ook vaak nog na mijn menstruatie een doorbraak bloeding vooral met sex kort na de menstruatie. Allerlei soorten anticonceptie gebruikt van normale pil, 3 fase, prikpil uiteindelijk spiraal mirena en koper spiraal maar bloede overal dwars doorheen na een tijdje en het bleek toen ik zwanger wilde worden dat ik een langere cyclus had dan normaal. Twee kinderen gekregen 2010 en 2012 en sinds die tijd ook van de pil af omdat het niet goed is voor je gezondheid en ook niet hielp dus om uiteindelijk (wilde geen kinderen meer ) niet zwanger te worden gesteriliseerd. Eigenlijk werden mijn PMS klachten in eerste instantie wel heftiger maar korter en bloede ik nog maar heel licht en Max 4 dg soms had ik alleen een inleg kruisje nodig dus alleen maar fijn dacht ik vergeleken met mijn jongere jaren. Maar geleidelijk aan werden de klachten toch weer erger en ben ik vanaf april dit jaar (2022) op een app mijn cyclus gaan bij houden. Mijn buien werden erger en ipv vlak voor mijn menstruatie kwam het de ene keer tijdens dan erna geen peil op te trekken. Heel irritant want nu kon ik er geen rekening mee houden kwa afspraken etc. plannen. Daar kwam sinds juni bij dat ik onregelmatiger ging bloeden nu ook ineens zwaarder en met stolsels . Ook 4 dg dan week niets en dan weer 3 weken druppelen. Vorige maand voelde ik mij echt alsof ik het moest worden maar kwam het pas een week later. Echt bizar! Maar daar is nog wel mee om te gaan waar ik nu tegen aanloop is dat ik mij constant gejaagd voel, snachts zo heet heb dat ik niet kan slapen en als ik slaap steeds wakker wordt. Mega prikkelbaar, kort lontje, angstig en onzeker waardoor ik mijn werk niet goed kan doen. Kan heel boos worden echt uit proportie. Voel mij constant gejaagd en kan niet goed nadenken en vergeet alles. Bv al twee keer achter mijn auto moeten aanrennen omdat ik de handrem was vergeten , sleutels vergeet ik ,belangrijke afspraken wordt er niet goed van !!! En overal om huilen , huilen en nog eens huilen. En conflicten met mijn man of kan flippen tegen een vreemde als ze iets idioots doen.Dus zat ik vd week weer bij de huisarts omdat ik ook benauwd was steeds bloeddruk gemeten , longen geluisterd etc. Alles was goed. Ik dacht overal teveel over na zei hij en moest maar naar een psycholoog of in relatie therapie oja en weer aan de pil gaan wat ik natuurlijk niet wil gezien mijn geschiedenis. Volgens hem was er verder niets aan te doen moest er maar mee leren leven. Vandaag de pech bij een hele slechte overgang consulent beland die zei dat ik te jong was voor hormoon therapie en vond alle supplementen die ik had gekregen van een recent ingeschakelde orthomoleculaire arts niet goed ,volgens haar ( echt bizar) had ik gewoon veel stress en ik mergelde mezelf uit zei ze . Ik ben eindelijk weer op mijn eigen gewicht nadat ik 20 kilo was aangekomen terwijl ik niets anders at door die klote overgang ! Ik heb gesport vast en doe kracht training en eet gezond!! Zelf was ze trouwens veel te zwaar!! En werd ik weer als psychisch patiënt betiteld, daar ben ik dus na een kwartier kwaad en verontwaardigd de deur uit gelopen! Zonde van mijn tijd en geld en natuurlijk weer extra van slag door alles. Ik ga nu toch maar bellen morgen en een uur rijden naar de hormoon poli in Boxmeer waar ik eigenlijk te moe voor ben en hoop dat zij mij wel kunnen helpen. Er is toch ook wel iets voor vrouwen die nog wel soort van menstrueren en zit ik nu dan nog steeds in de pre- meno pause? Wat een gezeik is dit ik ben het eens het voelt echt als een trap na als vrouw!!

  5. Katja schreef:

    Dag,
    Bij mij is de overgang ook vroeg gestart, rond mijn 30ste. Nu ben ik 39 jaar. Ik ben jaren verkeerd doorverwezen of behandeld voor mijn klachten. Uiteindelijk via wijkverpleegkundige te horen gekregen dat ik misschien in de overgang zat. Gelijk naar de huisarts geweest en het inderdaad bevestigd gekregen bij onderzoeken. Het is daarna een zoektocht geweest om de juiste medicatie en dosering te vinden. Tot nu toe zijn de bio identieke hormonen het beste voor mij. Pleister en utrogestan. Ik heb nog steeds slechte dagen, maar het gaat veel beter dan eerst. Ik merk wel dat het eenzaam is. Dat komt door de angsten, klachten en onverwachte paniek soms. Niet iedereen begrijpt het helaas. Daarnaast voel ik me ouder dan ik ben. Dat kan positief zijn, maar soms deprimerend helaas. Ik heb net onverwacht een promotie gehad, maar zo angstig of ik het wel aan kan allemaal. Veel sterkte allen!

    • Susan Aretz schreef:

      hi Katja, wat moet jij een moeilijke tijd hebben gehad tijdens deze zoektocht. Ik hoop dat je mensen om je heen hebt om af en toe tegen aan te leunen. Maar vertrouw op jezelf, ook qua werk. Succes en gefeliciteerd met je promotie!

  6. Hettie schreef:

    Hallo, ik ben 52 en ik denk al 10 jaar bezig met voorwerk maar merk nu dat ik in het echt werk zit. Pffff wat een emotionele bom ben ik. Ik heb ook nog add/adhd en geef dit telkens de schuld maar dit gaat veel verder dan dat. Ik zeg en doe de raarste dingen. Doe er zelfs anderen mee pijn wat ik zeg of doe. Pas mijn spiraal laten verwijderen om te kijken hoe ver ik er in zit. Nog steeds geen bloedingen gehad. Slecht slapen en aankomen zijn ook dingen wat mij geen goed gevoel en energie geeft. Ook krijg ik medicatie voor reuma en crohn. Dat zal zeker ook effect hebben. Ik weet niet met wie ik er over kan praten die mij serieus neemt. Maar leuk vind ik mezelf op dit moment niet.

  7. Pioenlotus schreef:

    Pfff, herkenning. Ik voel me sinds een maand na laatste opvlieger ook ineens zo raar. Overbewust, soms alsof ik toeschouwer ben, alsof ik uit mn kracht ben en mezelf niet goed kan zijn. Daas hoofd en zo’n afschuwelijk raar gevoel. Om niks in tranen. Ooit n burnout gehad, maar nooit dit. Little bastards noemt mijn zus de hormonen en inderdaad. Ging zo aan mezelf twijfelen, maar lees ook hier weer wat de disbalansen kunnen doen. Schrijven, (dagboek) uithuilen én erover praten helpt wel en delen ook. We moeten het wel zelf doen, maar het hoeft niet alleen. (quote)

  8. Chantal schreef:

    Ik ben 48 haar en waarschijnlijk al een paar jaar in de overgang. Sinds een paar maanden heftige klachten als slapeloosheid, angsten, paniek, onrust, veel huilbuien. Ik ken mezelf nuet meer. In heb Femiston via de dokter gekregen, maar de angsten, onrust en slapeloosheid blijven. Ik zal zo blij zijn als de scherpe kantjes eraf zijn. Loop op mijn tandvlees…

  9. Gwenda schreef:

    Verleden maand ( maart ) bleven mij regels 8 dagen weg , kreeg ze maar een beetje. Week daarna begon ik te wenen voor niets, Dacht al ja mijn overgang is gestart
    Zondag kreeg mijn regels al , 19 dagen te vroeg. . 1 dag heviger , źijn aan verminderen.
    Gelukkig kan er over praten met mijn moeder .

  10. Jarien schreef:

    Vagina droog en pijnlijk paar dagen voor menstruatie.
    Beetje bloed en pijn bij afvegen.. alleen voor de menstruatie…

    Ben 46 jaar

  11. Suus schreef:

    Hallo . Ik lees dit en denk oooh my god dit is het , ben sinds juni vorig jaar in de ziektewet gekomen door ineens opkomende angsten uit niets , ook dwanggedachten kwamen uit het niets , vervolgens kwamen er depressieve buien bij en ik herken mezelf helemaal niet meer , zo angstig , jaren hormonen gespoten voor de zwangerschappen, en inmiddels is mijn menstruatie zo van slag een week menstruatie 9 dagen niks en dan weer 2 weken ongesteld en niet zo zuinig ook . Morgen na de huisarts om te prikken op de hormonen want de therapie die ik inmiddels volg omdat je de stempel burn out en dwangstoornis heb gekregen , en toch zegt iets in mij dit is het niet er is wat anders aan de hand dan die stempel

    • Susan Aretz schreef:

      goed dat je het laat uitzoeken en laat je inderdaad niks aanpraten. Jij kent jezelf het beste!

    • Urs schreef:

      Oooo Suus, herken veel in jouw verhaal! Ben benieuwd maar hoop zo, dat het beter met je gaat! Lieve groet Urs

      • Suus schreef:

        Hallo URS , inmiddels is er nog niks gebeurd omdat de huisarts niet mee wil werken , daardoor bij een overgangsconsulent geweest en die heeft er voor gezorgd dat ik bij een gynaecoloog terecht kan . Maar dit kan wel eind juni begin juli worden.. tot die tijd helpt de homeopate mij met de hormonen en heb dagen Dat ik me redelijk voel maar nog lang niet zoals het was . Maar goed elke stap is er 1 !! Wat herkende u precies in mijn verhaal ? Gek hé wat hormonen kunnen doen

  12. Marijke van Oene schreef:

    Eindelijk mensen die het er over hebben!…. Nooit hormonale klachten gehad… maar nu heb ik vreselijk veel klachten!
    De huisarts zei: Waarom zou je hormonen toedienen als je lichaam ze er probeert uit te werken.
    Ik probeer met allerlei supplementen de klachten nu te beperken… maar pfff …. Het kost wel een paar jaar van je leven, heb ik het gevoel!
    Mijn klachten zijn dus opvliegers met een heel negatief gevoel, kan me dan niet concentreren, zeer geïrriteerd en prikkend gevoel over mijn rug en armen. Plus dan heb ik het ook heel benauwd.
    Verder slapeloze nachten, obstipatie, vaginale droogheid en ik had last van m’n gewrichten, zodat ik mijn vingers ‘s morgens niet kon bewegen.
    Maar uiteindelijk is nu na jaren de scherpte er wel wat af, gelukkig!

  13. Lena schreef:

    Fijn om te horen. Ben nu 46 j en kamp er al mee sinds mijn 41 ste. Veel hoofdpijn, uit t niets, zo is t begonnen. Kreeg last v angst en paniek aanvallen. Lichamelijke en geestelijke klachten. Ben overal geweest maar er is te weinig bekend over de overgang. Vaak wordt het afgedaan als burnout. Je weet totaal niet waarom je leven ineens zo op zn kop staat. Je voelt je daar erg eenzaam bij. Fijn te lezen dat je niet alleen bent met de meest uiteenlopende klachten.

    • Susan Aretz schreef:

      wat naar om te horen, maar de helft van de wereldbevolking heeft hier in meer of mindere mate last van. Blijft gek dat er dan nog steeds zo weinig over bekend is.

    • Naima schreef:

      Hallo Lena, bedankt voor jouw bericht. Fijn de herkenning van de jonge leeftijd. Bij mij begin het met 40 jaar en jährt voelt als of je in het verkeerde lijf zit. Zeker op zo jonge leeftijd hoort het niet. Jammer dat vervroegde overgang ook zo een taboe is, offer wordt niet over gesproken omdat het zo weinig voorkomt.

  14. Joan schreef:

    waar kan ik hormonen halen. Ik trek het niet meer. En welke. Huisarts weet er niets van..Psychiater ook njet

  15. Manuela schreef:

    Ik heb een vraag de pleister blijft bij mij niet plakken,wat doe ik verkeerd Gr Manuela

    • Susan Aretz schreef:

      oeh dat is een lastige vraag op afstand, maar ik wrijf ‘m altijd goed vast (zie ook de instructie in de bijsluiter)

      • Pascal schreef:

        Hoe herkenbaar. Ik ben 52 al een tijdje uit mn doen en in overleg met gynaecoloog begonnen met hormoontherapie. Estradiol pleister en Duphaston (progesteron). Gebruik het nu iets meer dan 1,5 week maar voel me de laatste paar dagen eigenlijk nog iets minder goed. Constant een onrustig, gejaagd gevoel. Niet echt goed te o schrijven. Een licht depressieve deken. Herkent iemand dit? Wat is wijsheid? Stoppen met de hormoontherapie of is dit nu te vroeg?. Ik hoor nl alleen maar van vrouwen dat ze zich na 1,5 week al beter voelen.
        Ik ga over een paar dagen op vakantie maar zie daar nu zo tegenop, ben totaal mn zelf niet

        • Susan Aretz schreef:

          de pleisters hebben even nodig om hun werk te doen. Maar doe vooral wat goed voelt voor jou. Lief zijn voor jezelf en genieten van je vakantie!

        • Joly schreef:

          Hoihoi,
          Pffffffffffff wat een opluchting dat er zoveel punten zijn waarin ik mezelf herken.
          Vooral dat niet jezelf voelen, angst, paniek, onrust, hartoverslagen……….
          Laatste weken ontzettend vaak een huisarts gezien. Hartecho, ecg’s, holter, nee mevrouw uw hart is in orde. Bloedonderzoek, komt niks geks uit, ja dat ik in de overgang ben maar dat wist ik al wel. Mentruatie stopte eind 2012. Bijna 10 jaar verder……….dat zweten snachts en opvliegers vond ik niet zo erg maar het je osychisch zo vreselijk angstig en verloren voelen dat vind ik echt pas een drama.
          Tja………

  16. Pearl schreef:

    Via de zoekwoorden ‘overgang hel’ ben ik op jouw blog beland😀
    Ook ik kamp sinds een half jaar met klachten die te wijten zijn aan een burn-out, althans dat beweert mijn arts.
    Ondertussen weet ik beter en denk dat ook mijn hormonen op een niet bepaald zachtzinnige wijze met mij aan de haal zijn. Angstig en depressief ben ik geweest, precies zoals jij het omschrijft thuis willen zijn en nergens meer naar toe willen en durven. Een wandeling in het bos voelde als 1 groot avontuur zoveel spanning ging daarmee samen . Deze spanningen zijn inmiddels verdwenen, maar wat over is gebleven zijn de stemmingswisselingen én klachten in mijn hoofd, zoals overgevoeligheid voor licht, geluid en oorsuizen om het verhaal compleet te maken.
    Kortom ik ben mezelf verloren maar ook weer niet helemaal, ik voel dat iets bezit over mij heeft genomen maar mij niet VOLLEDIG te pakken heeft. Dat geeft mij de kracht om het allemaal wat positiever te benaderen in de hoop dat alles uiteindelijk weer in balans komt. Bedankt voor je verhaal. Als vrouw sta je er inderdaad niet alleen voor al voelt dat met vlagen natuurlijk wel zo. Nogmaals bedankt voor je verhaal ik denk dat meerdere vrouwen zich hierin zullen herkennen en zich hierdoor wat gerustgesteld zullen voelen.

    • Susan Aretz schreef:

      ik hoop dat je je weer heel gauw jezelf voelt. Dank voor het delen van jouw verhaal

    • Vaantje schreef:

      Ha Pearl,

      Tis alweer even geleden dat je dit bericht plaatste. Lees over je overgevoeligheid voor licht. Daar lees ik gek genoeg zelden over, maar dat heb ik ook. (Naast de gebruikelijke en mentale klachten…). Hoe gaat het er nu mee en heb je er iets tegen gevonden?…

      Hallo dames,

      Verder vraag ik me af of hier vrouwen zijn die ook onstabieler worden, alsof je dronken bent en je evenwicht niet meer goed kunt houden….

  17. kaatje schreef:

    via de podcast ben ik op je site gekomen.
    ik ben 41 jaar en heb nu al het gevoel dat ik de pre overgang zit.
    heel moe en ontzettend emo. ook mijn menstruatie is heftiger geworden.

    maar om mijn heen hoor ik dat ik vrij jong ben om daar nu al in te zitten.
    Is dit zo?
    binnenkort even een afspraak maken met de dokter

    • Susan Aretz schreef:

      dag Kaatje, ik hoop dat ik je wat info heb kunnen geven. En er is niet één leeftijd waarop het voor iedereen start Dat verschilt per vrouw. Dus praat er zeker over met je huisarts. Ik hoop dat je daar een oplossing vindt.

  18. Katrien schreef:

    Dank je wel om dit te delen. Ik ben 45 en ben ook al enkele maanden zo echt mezelf niet. Dacht dat het door de coronacrisis kwam, maar nu je het zegt…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Dit vind je vast ook interessant
1 december 2022
cadeatips
 
Feestdagen special – kookboeken tips

Er verschijnen jaarlijks zoveel prachtige kookboeken. Ik heb een aantal tips voor je van boeken die perfect zijn als cadeau!
11 november 2022
Susan Aretz
 
Hardop dromen, het werkt!

Als ik íets geleerd heb is dat je je dromen zoveel mogelijk hardop moet uitspreken. En weet je wat... dan komen ze ook nog eens uit!
9 november 2022
OTK extra lekker
 
Ottolenghi Test Kitchen Extra Lekker – review

Gaat dit het eerste Ottolenghi boek zijn waar ik gillend enthousiast over ben? Ik ga het je nú vertellen!
4 november 2022
Susan Aretz
 
Susan Aretz bij Boom Chicago

Ik heb er een handje van, om mijn comfortzone een stukje uit te dagen. Maar ik heb nu toch weer ergens ja op gezegd... Hallo Boom Chicago!
2 november 2022
kerstboom en kat
 
Wat doen we met kerst

Een vraag die velen bezighoudt. Zeker als je een site hebt met recepten is het logisch om ook kerstrecepten te delen. Dit doe ik dit jaar met kerst.
29 september 2022
Altijd borreltijd lancering
 
Lancering Altijd borreltijd

Daar is ‘ie dan. Altijd borreltijd werd gisteren in het Andaz Amsterdam gelanceerd. En wat voor een lancering!