Aan tafel met Micky Hoogendijk

Zoals zo vaak in het leven blijken sommige ontmoetingen achteraf onderdeel van een groter verhaal.

Járen geleden, ik heb het over meer dan twintig jaar geleden, kruisten onze paden elkaar al eens. In Los Angeles notabene, in een Italiaans restaurant in Santa Monica. Ik was op reis met een vriendin, toen – of all people – Micky Hoogendijk ons naar onze tafel begeleidde. Mijn vriendin, die destijds in Zwitserland woonde, had geen idee wie ze was. Ik wel. Want wie kent Micky Hoogendijk nu niet?! Het werd een topavond!

Jaren later kwamen we elkaar weer tegen op een kunstevent in Amsterdam. En op het Boekenbal eerder dit jaar bleek dat we bij dezelfde uitgever zaten en was de cirkel rond. Want volgende maand organiseren we samen een Aan tafel met… diner in de tuin van haar prachtige Amsterdamse tuin, waarbij ik kook.

Tijd dus voor een goed gesprek met Micky Hoogendijk. Over het schrijven van je autobiografie, kunst, loslaten, intuïtie en leren voelen.

Aan tafel met Micky Hoogendijk: “Je moet voelen om te kunnen schrijven”

Er zijn gesprekken die zich niet laten vangen in een simpel interview en een vraag en antwoord artikel. En dit is er met recht zo eentje. Er is al zó veel over Micky geschreven. Toch ben ik benieuwd, waarom schreef ze een autobiografie?

Juist het feit dat er al zoveel over haar was geschreven, maar het nooit haar eigen woorden waren bleek een belangrijke drijfveer. Alleen, waar begin je…

Schrijven als afdalen

Micky trekt zich zes weken terug in een huis van een vriendin in Los Angeles. Alleen, met een uitzicht waar iedere schrijver van droomt: Malibu aan de horizon, de zon die achter de heuvels verdwijnt, het licht dat voortdurend verandert. In die weken ontstaan de eerste honderd pagina’s.

“Ik had dat natuurlijk nog nooit gedaan,” vertelt ze. “Soms moest ik letterlijk de Kardashians opzetten omdat ik zo diep in mijn eigen gevoelens zat dat ik iets heel doms nodig had om weer even lucht te krijgen.”

Het schrijven bleek veel meer dan herinneringen vastleggen. Het werd een confrontatie met zichzelf. De grote gebeurtenissen kwamen gek genoeg relatief gemakkelijk op papier: haar geboorte, haar moeder, de moeilijke episodes uit haar leven. Maar pas later ontdekte ze wat het boek werkelijk nodig had.

“Wat ik moest leren, was schrijven wat ik voelde. En daarvoor moest ik eerst voelen.” Die ontdekking werd uiteindelijk de grootste opbrengst van het hele proces. Een redacteur wees haar erop dat ze gebeurtenissen beschreef, maar dat alsnog de emotionele laag ontbrak. Ze moest een verdieping lager. Nóg verder naar binnen.

“Dat bleek het mooiste wat er had kunnen gebeuren. Toen ik voelde wat dat proces met me deed, dacht ik: dit is goed voor mij. Daarom ga ik dit afmaken.”

Kwetsbaarheid

Toch duurde het na die eerste honderd bladzijdes nog jaren voordat ze daadwerkelijk besloot het boek te publiceren. De eerste versie lag er, maar eenmaal terug in Nederland sloeg de twijfel toe.

“Ik dacht alleen maar: dit ga ik nooit publiceren. Straks sta ik naast iemand in de supermarkt die dan alles van mij weet. Zeker in Nederland voelde die kwetsbaarheid groot. Mensen kennen een publieke versie van mij, gevormd door jarenlange media-aandacht en beeldvorming.”

Wat haar uiteindelijk overtuigde was niet haar eigen verhaal, maar het besef dat er iets universeels in haar verhaal schuilde. Een verhaal over trauma, lichamelijke pijn, herstel en de verbinding tussen lichaam en geest. Het ging niet langer alleen over haar. Dat besef trok haar uiteindelijk over de streep en afgelopen april werd ‘Loslaten’ gepubliceerd.

Loslaten wordt losraken

De grootste verrassing kwam pas na publicatie. Ze had verwacht dat lezers vooral op haar leven zouden reageren, dat ze commentaar zou krijgen op wat ze had meegemaakt en hoe ze had geleefd. Dat gebeurde eigenlijk nauwelijks. In plaats daarvan vertelden mensen wat het boek bij hén had losgemaakt.

“Het is zo grappig om te ervaren, het gaat namelijk niet meer over mij. Lezers herkennen hun eigen verdriet, hun eigen verlies, hun eigen veerkracht. Het boek is een vehikel voor hun verhalen. De reacties gaan juist over wat zij hebben gevoeld tijdens het lezen. Over wat er bij hen in beweging is gekomen.”

Dat inzicht noemt ze een cadeau. En precies die reacties maken de kwetsbaarheid voor haar achteraf juist draaglijk. Misschien zelfs waardevol.

Ouder worden als bevrijding

Ons gesprek komt meerdere keren terug op leeftijd, we schelen tenslotte maar een paar jaar. Ook Micky is zich bewust van de tijd. Niet vanuit angst, maar eerder vanuit urgentie. “Ik ben laat begonnen met kunst maken. Dus ik heb eigenlijk ontzettende haast. Ik wil alles aanraken voordat ik straks niet meer kan hakken of boren.”

Toch is ze ook ongelofelijk ontspannen. Ze lacht “We care less.” Sterker nog: een oudere vrouw vertelde haar onlangs dat haar beste tijd nog moest komen. Het is een gedachte die haar zichtbaar plezier doet.

Micky Hoogendijk: de vrouw met de doek op haar hoofd

Als Micky vertelt over haar weken in Italië afgelopen voorjaar zie je een vuur in haar ontstaan dat aanstekelijk is. Ze werkte er voor het eerst aan beelden van marmer. Omringd door alleen grote blokken steen, gereedschap, stof en concentratie. Op foto’s uit die weken draagt ze een eenvoudige doek om haar hoofd. “Ik geloof dat ik daar het meest mezelf was ooit.”

Het is een contrast met de periode ervoor, waarbij de publiciteit voor haar boek ook fotoshoots betekende met zorgvuldig gecreëerd beeld en bijna prinsessenachtige plaatjes. Ze noemt het de tegenstelling tussen alles wat het leven van je vraagt en de essentie van wie je bent.

“Die vrouw met die doek op haar hoofd die alleen maar aan het maken is. Dat is de versie van mijzelf waar ik eigenlijk steeds opnieuw naar terug wil. Niet omdat de buitenwereld onbelangrijk is, maar omdat daarin de kern ligt van wie ik ben.”

Kunst als spiegel

Wanneer het gesprek verschuift naar kunst, wordt duidelijk dat haar werk en haar boek meer gemeen hebben dan op het eerste gezicht lijkt. Beide beginnen persoonlijk. Maar beide worden pas echt betekenisvol wanneer iemand anders zichzelf erin herkent.

“Het grootste geluk zit hem erin wanneer mensen zichzelf herkennen in jouw werk. Of dat nou een beeld is of mijn boek. Dat soort reacties raken me ook echt. Je hoeft het ook helemaal niet mooi te vinden,” zegt ze. “Maar wat het uitstraalt en het gevoel dat het geeft, dat is zoveel waard.”

Ik ben benieuwd wanneer ze weet dat haar kunstwerk klaar is. Ze hoeft over het antwoord niet lang na te denken. “Dan praat het ofzo. Je krijgt een soort knikje van: oké.” Ze lacht, maar is dan bloedserieus: “Maar gek genoeg voelen anderen dat vaak ook aan.” Ze vertelt hoe in haar oude atelier ze regelmatig merkte dat bezoekers precies dezelfde werken aanwezen als zijzelf: de beelden die af waren en de beelden waar nog iets aan ontbrak.

Pijnlijk mooi

Micky leeft een leven dat allesbehalve saai is, maar dat ook veel verdriet kende. Ze erkent dat het leven soms zwaar is. “Verlies bestaat. Niet alles is mooi”. Toch zit volgens Micky juist ook daarin een vorm van schoonheid. “De dingen die pijn kosten en waarbij je met de billen bloot moet, zijn pijnlijk mooi.

Zoals goed eten niet alleen zoet is, maar ook zout, zuur en scherp nodig heeft, zo geldt dat ook voor het leven. Het ongemak hoort erbij. Misschien is het juist daardoor extra betekenisvol.”

De kracht van naïef zijn

Een terugkerend thema in ons gesprek, en iets waarin ik me in haar herken, is haar bijna kinderlijke bereidheid om op zoveel dingen volmondig ja te zeggen, ook wanneer ze nog niet precies weet waar dat toe leidt.

Ze noemt zichzelf meerdere keren naïef, en dan niet in negatieve zin. Eerder als iemand die zich niet laat weerhouden door mogelijke gevolgen.  “Ja, maar ik wil ook gewoon heel graag op heel dingen ja zeggen, want daar leer ik van.”

Die instelling loopt als een rode draad door haar leven. Ze verhuisde naar het buitenland, begon relatief laat serieus met kunst, schreef een boek zonder precies te weten hoe dat ontvangen zou worden en denkt grappend, maar met een serieuze ondertoon, na over hoe een toekomst in Italië eruit zou kunnen zien. Telkens lijkt nieuwsgierigheid het te winnen van controle.

Tegelijkertijd is het geen blind optimisme. Ze erkent dat die open houding haar ook kwetsbaar maakt. De wereld reageert niet altijd zachtzinnig op mensen die hun eigen verhaal vertellen. Toch kiest ze ervoor om die kwetsbaarheid niet te laten overschaduwen door voorzichtigheid. Het maakt haar een prachtig mens. Juist omdat, ondanks alles wat ze heeft meegemaakt, die kwetsbaarheid er nog steeds is.

Aan tafel met …

Aan het einde van ons gesprek kijken we vooruit naar de avond die we binnenkort samen organiseren. Een avond waarop verhalen, ontmoeting en verbinding centraal staan. Ik vraag haar semi-grappend waarom we dit eigenlijk doen. Ze hoeft er niet lang over na te denken.

“Dat begon eigenlijk op het Boekenbal, mijn eerste keer Boekenbal trouwens” vertelt ze. “Ik liep daar als een soort piepkuiken rond met mijn nieuwe boek onder mijn arm. Alles was nieuw, alles was spannend. En daar stond jij. Jij was gewoon een superlieve, warme energie die mij daar ontving en je over me ontfermde. En toen dacht ik: daar ga ik iets leuks mee doen.” (ik bloos wederom, als ik dit opschrijf. Want hoe kun je dat als mens niet doen vraag ik me dan weer af)

En zo geschiedde. Begin juli organiseren we samen een live versie van Aan tafel met… een avond met mooie mensen, lekker eten, een goed glas wijn, persoonlijke verhalen en échte connectie. Wellicht het begin van iets dat we vaker samen gaan doen en anders een prachtige, eenmalige en unieke ervaring!

Het boek van Micky heet Loslaten en is in alle boekhandels én online te koop.

Gepubliceerd op 15 juni 2026