Goedbedoeld ongevraagd baby eetadvies

Als je net een baby hebt en eigenlijk nog middenin de fulltime borst- of flesvoeding zit, vliegen de voedingsopties en -adviezen je om de oren. Potjes, zelf pureren, rapley, kleintjes methode, vanaf vier maanden, zes maanden, stomen, koken, rauw, darmrijping, zoete groentes later anders willen ze alleen maar zoet… In alle overvloed aan informatie was voor mij één ding zeker: ik ging voor de ‘ik zie wel wat het beste voelt’ methode.

Hoe laat je je baby wennen aan de eerste hapjes?

Omdat onze kleine man best veel krampjes had als kleine baby, hebben we wat langer gewacht met het geven van de eerste hapjes. We lieten hem wel likken aan fruit, maar toen hij bijna 6 maanden oud was en zelf kon zitten, zijn we begonnen met vast voedsel. Ons sprak het wel aan om vanaf het begin hele stukken gekookte groente (en fruit) te geven en om de kleine zelf te laten eten.

Voor ons had het meerdere voordelen:
– Zoonlief leerde verschillende structuren ontdekken met zijn handen en mond;
– Hij leert kauwen, waardoor het eten beter verteert (en hij verslikte zich ook minder snel);
– We hoefden niet uitgebreid apart te koken, want we kookten iets dat we zelf al aten. En we hoefden niks te pureren, dus dat was lekker makkelijk.
– Hij kon zelf experimenteren, dus Coen en ik konden zelf rustig eten. We hebben nogal veel koude maaltijden gegeten in de eerste maanden;

Oftewel: veel gemak voor ons als ouders. Op het schoonmaken na dan 🙂 Want in het begin ging duidelijk enorm veel naast, in plaats van in zijn mond. Gelukkig eten we altijd buiten op ons balkon met een stenen vloer, dus dat was zo weer gepoetst.

Hoe werkt de kokhalsreflex van een baby

Omdat we wisten dat een baby een kokhalsreflex voor in zijn mond heeft (die gaat zich later verplaatsen naar achterin zijn mond) waren we voorbereid op kokhalzen en spugen. Iets dat een kindje van nature prima onder controle heeft. Daar hoef je dus niet van te schrikken, als je maar alert blijft. We zijn altijd heel rustig gebleven daardoor en zijn niet in de stress geschoten als de kleine man ineens begon te hoesten, rood aanliep en er een groot stuk eten weer uit zijn mond kwam. Het werkt inderdaad vanzelf, maar we waren uiteraard wel altijd in de buurt als hij eten kreeg.

Borrelen is leven

In het eerste halve jaar zijn we van eerst één groente of fruitsoort steeds verder gaan uitbreiden naar meerdere voedingsmiddelen op zijn bord. En sinds dat hij een jaar is, eet hij met de pot mee. Nou moet ik zeggen dat we wel gezegend zijn met een hele goede eter. Die jongen eet ons de oren van ons hoofd. Je kan de koelkastdeur of een keukenkastje niet open doen zonder dat een kleine jongen naast je staat omdat hij wat te eten wil. Zijn ultieme zondag is een borrelzondag: een tafel vol met allemaal hapjes waar hij de hele (mid)dag van kan eten.

Van Franse kazen tot kalamata olijven, van artisjok tot groene asperges en van licht spicy Thaise curry tot Hollandse stamppot: alles gaat erin. Van ons mag hij ook alles proberen en we bieden ook zoveel mogelijk variatie, zowel in ingrediënten als type gerechten, zodat hij ook kennismaakt met verschillende keukens en kruiden.

Kinderen tussen de één en de twee jaar schijnen ineens een stuk minder lusten of willen eten. Nu is onze dreumes bijna anderhalf en we merken hier nog niks van, maar wie weet komt dat allemaal nog. We maken ons daar zeker niet druk om, want ook dan zien we wel hoe we omgaan met de situatie, net als bij elke uitdaging in het ouderschap. Op dit moment schep ik vol liefde nog een keertje extra op voor onze heerlijke alleseter.

Gepubliceerd op 14 juli 2020