Aan tafel bij Noor Groningen
The final chapter van Noor, een bitterzoet afscheid maar wel een afscheid dat naar meer smaakt. Damn wat was dit waanzinnig goed.
Ik hou niet van verrassingen, dat is niet echt een verrassing. Als ware control freak weet ik graag waar ik aan toe ben. Maar als je me verrast met een lunch bij Noor, kijk dan hebben we het ergens over. Voor mijn verjaardag gebeurde dat.
En zeker omdat we weten dat Noor Groningen in de huidige vorm op 12 december stopt was ik extra blij. Niet omdat ze stoppen, maar omdat we toch nog een keer konden aanschuiven.
Dat deden we de afgelopen jaren vaker. Eerder bij de Loohoeve, maar ook aan de Chef’s Table van Noor, maar we namen er ook een podcast met Smaakmakers op en Marleen Brouwer is natuurlijk de peettante van mijn desemstarter Marleen. Kortom, er ligt nogal wat historie bij Noor.
Wetende dat Jeroen & Marleen het afgelopen jaar een turbulent jaar hadden zou je verwachten dat ze in hun laatste menu vasthouden aan wat ze kennen, maar ik was echt mega verrast door de gerechten in het menu. Er zit een evolutie in, ik zou het bijna een revolutie willen noemen, waar we onwijs blij van werden. Heel veel Japanse invloeden, naast een aantal klassiekers, wat een middag opleverde waar we echt door verrast werden. En die ik totáál niet had zien aankomen.
Menu Noor
Na 3 klassieke Noor amuses was het tijd voor de eerste verrassing; Koshihikari, een Japans gerecht met de meest delicate Japanse sushi rijst, wat een begin!
Een echte Noor klassieker is de Looye tomaat, dit keer geserveerd met Chutoro tonijn en Thaise smaken.
Dat het desembrood een eigen gang krijgt bij Noor is meer dan terecht en de gekaramelliseerde geitenboter was niet normaal, zó lekker erbij.
Een van mijn favorieten uit het menu, de kabeljauw met eeuwige bouillon. Holy moly!
Net als de beekridder met sakura en vadouvan.
Nog zo’n prachtgerecht was de reebok, met zowel een feest voor het oog op je bord, als een waanzinnige compositie aan smaken op je tong. Maar zo gebalanceerd.
En voor iemand die niet van desserts houdt werd ik zó blij van deze, zelfs met chocola op het bord. En dan die waanzinnige soufflé met gember erbij.
Toch kon er nog geen witte vlag uit want omdat we voor mijn verjaardag kwamen was er – zo lief – een extra taartje, mét kaarsje.
Na de frandises (stuk voor stuk, gewéldig) en de wetenschap dat we minsten 16 uur niet meer zouden eten, ging dan echt de witte vlag uit, maar vooral een héle diepe buiging naar het hele team.
The Final Chapter van Noor smaakt naar meer
The final chapter is geen afscheid in de klassieke zin van het woord, maar vooral een voorbode van een volgend hoofdstuk. En volgens mij wordt dat nieuwe boek (niet slechts een hoofdstuk) er eentje om héél goed in de gaten te houden, want wauw wat hebben we genoten van deze koerswijziging en deze nieuwe invloeden. Vol gas naar het nieuwe jaar!
Gepubliceerd op 5 oktober 2026
