Kleine gasten nu, trouwe gasten later!
Goed (uit) eten voor kinderen
Al vanaf het prille begin van Smulpaapje maak ik mij hard voor goed en lekker eten voor kinderen, uit én thuis. Pleit ik voor meer variatie op de kinder(menu)kaart en in mijn ideale wereld eten kinderen in restaurants net zo lekker als hun ouders.
Eetopvoeding van kinderen
Onze dochter eet al vanaf kleins af aan mee in restaurants. Dat deed ze al voor ik met Smulpaapje begon, maar de afgelopen tijd is dat alleen maar meer geworden. We leggen haar uit waar we gaan eten, lezen online de menukaart samen door (voorpret!) en laten met foto’s online zien hoe het restaurant eruit ziet. Er gaat geen iPad mee, wel kleurpotloden, een boekje en haar favoriete knuffel.
Ik vind dat je hier als ouders verantwoordelijk voor bent, niet het restaurant (alhoewel het natuurlijk top is als er spulletjes aanwezig zijn, maar dat zal van restaurant tot restaurant verschillen). Wat ons betreft is die voorbereiding een deel van de eetopvoeding van onze dochter. Daarnaast weet zij dan waar ze aan toe is, wat ons ook weer rust brengt.
Samen eten
Net als dat wij haar vertellen dat in een restaurant mensen werken, mensen op bezoek komen en het erg ongemakkelijk is als zij die mensen stoort. Dat ze gedag gaat zeggen in/bij de keuken, een praatje maakt met het personeel en het heerlijk vindt om rond te kijken (zonder te rennen!) hoort bij kind zijn. Het hoort bij het ontdekken van haar wereld. Zo lang anderen er geen last van hebben. Een taak van ons als ouders om daar alert op te zijn.
Net als dat je de keuze van het restaurant afstemt op wat jouw kind aan kan. Wiebelende kinderen, geen alleseters, lekkerbekken, stilzitters, zoveel kinderen, zoveel restaurants. Ik zie nog de verbaasde blikken nadat onze dochter zes gangen, al kleurend en babbelend, hetzelfde at als wij in een sterrenrestaurant in Amsterdam. Ik schreef er al eerder over.
Vooroordelen
Wat mij de afgelopen tijd echter uitermate stoorde was de generaliserende houding ten opzichte van kinderen in restaurants. Een greep uit de kreten die ik las in de media “gillende, stampende, krijsende, snottebellende kinderen en hun lakse ouders”, “zorg voor wi-fi, in plaats van kleurpotloden”, “behandel families die komen eten als een gewapende psychopaat” en zo kan ik nog wel even doorgaan. Mijn mond viel open.
Tegengeluid
En dus is het tijd voor een tegengeluid. Tijd om te laten weten dat er hordes kinderen zijn die dol zijn op (uit) eten. Die ouders hebben die zich ook bezig houden met de eetopvoeding van hun kinderen. Dat er genoeg kinderen zijn die rustig aan tafel blijven. Je hoeft er echt niet alleen voor naar Frankrijk.
Maar lieve mensen, zoals iemand terecht in de Facebookdiscussie zei, dat gaat met vallen en opstaan. Kinderen zijn geen robots. Kinderen zijn wel ongelofelijk nieuwsgierig en bereid om nieuwe dingen te leren. Doe daar je voordeel mee!
Kleine gasten nu, trouwe gasten later
Behandel een kind zoals je ook je grote gasten behandelt. Ga er niet automatisch vanuit dat als een kind mee eet, het dan alleen gefrituurd eten lust. Je kleine gast nu serieus nemen betekent trouwe gasten voor later creëren. Tot voor kort wist ik niet wat de impact was van het meenemen van een kind mee de keuken in om haar eigen toetje te maken. Tot onze dochter dat onlangs mocht doen. De stralende glimlach op haar gezicht toen haar dat verteld werd. Onbetaalbaar! Zo simpel kan het dus zijn!
Wie geeft het goede voorbeeld?
Op Smulpaapje staan al meer dan 200 restaurants waar je goed met kinderen uit eten kunt. Een prachtig begin. Maar samen met Francesca wil ik horeca Nederland uitdagen om een stapje verder te gaan. Welke (sterren)chef organiseert samen met ons een etentje speciaal voor al die ouders met kinderen die échte Smulpaapjes zijn. Zodat we samen laten zien hoe het ook kan! Wie pakt de (oven)handschoen op?
En wat vind jij er (als ouder) eigenlijk van? Hoe kies jij een restaurant uit dat bij jouw kind past? Hoe pak jij de eetopvoeding van je kinderen aan. Discussieer je mee? Dat kan onder dit artikel, of gebruik op Twitter de hashtag #michelinkids
Gepubliceerd op 22 augustus 2015
