Aan tafel met Donna Hay
In gesprek met Donna Hay over creativiteit, succes, comfort food en waarom nieuwsgierig blijven belangrijker is dan perfectie. “Volwassen worden is zó overrated!”
Ze heeft meer dan 26 boeken geschreven, miljoenen exemplaren verkocht, een eigen magazine opgebouwd en complete generaties leren koken. Toch zit Donna Hay aan tafel alsof succes haar nooit echt veranderd heeft.
Ik ontmoette Donna Hay 12 jaar geleden voor het eerst (zie hieronder) en in de loop van de jaren is er voor ons beiden het nodige veranderd. Toch zit aan tafel geen diva, geen ego. En ondanks dat haar schema echt crazy druk is zit ze ongelofelijk relaxt tegenover me in de keuken van Villa Nicola. Ze is in Nederland ter promotie van haar nieuwe boek ‘Sunshine, lemons & sea salt.’ “Het is mijn mooiste boek tot nu toe, en bovendien een boek dat me bijzonder na aan het hart ligt.”
Ze is moe als ik haar spreekt (niet gek ook), maar oprecht geïnteresseerd ook in wie er tegenover haar zit. Ze vraag uitgebreid naar de betekenis van mijn tattoos, loopt op blote voeten door de keuken en is op zoek naar chocola (ik geloof dat ik de laatste kreeg van waar ze naar op zoek was.)
Ondanks mijn lijstje vragen gaat het qua gesprek heerlijk alle kanten op. Ze praat honderduit over honden, chips met dillepickle-smaak, mislukte tekeningen, comfort food en waarom volwassen worden totaal overrated is.
Wat begint als een interview over koken en haar nieuwe boek, verandert langzaam in een heerlijk en eerlijk gesprek over creativiteit, ouder worden, inspiratie, perfectionisme en de vraag waarom we eigenlijk allemaal zo serieus proberen te zijn.
“Ik ben nog steeds twintig in mijn hoofd”
Wanneer het gesprek op carrière en ervaring komt, moet Donna Hay lachen. “Ik ben nog steeds twintig in mijn hoofd,” zegt ze. “Ik heb geen enkele interesse om volwassen te worden.” Het is geen grapje. Ze meent het bloedserieus. “In de zakenwereld zeiden mensen vroeger constant dat ik een dikkere huid moest krijgen. Maar waarom? Waarom zou ik harder, cynischer of serieuzer moeten worden?”
Die houding verklaart misschien ook waarom haar werk al jarenlang zo herkenbaar blijft. Haar stijl voelt nooit afstandelijk. Alles draait om warmte, lichtheid en toegankelijkheid. “Ik denk eigenlijk niet dat ik zoveel veranderd ben,” zegt ze. “De wereld verandert. Mijn werk beweegt daarin gewoon mee.”
Inspiratie uit mode
Een van de momenten die me opvallen in het gesprek ontstaat wanneer het over inspiratie gaat. Want hoewel Hay wereldwijd een van de meest invloedrijke foodstylisten en kookboekenauteurs is, haalt ze haar inspiratie opvallend weinig uit eten. “Mensen vragen me altijd welke chefs ik volg of welke kookboeken ik verzamel,” zegt ze. “Maar eerlijk? Ik kijk nauwelijks naar eten.”
In plaats daarvan kijkt ze naar mode, interieur en visuele cultuur. “Mode laat vaak als eerste zien hoe mensen zich voelen. Je ziet maatschappelijke veranderingen daarin veel sneller terug.”
Volgens Hay is dat ook precies waarom alles er momenteel zo uniform uitziet. “De kleding is zo saai geworden. Alles lijkt op elkaar. Misschien voelen we ons collectief ook gewoon een beetje zo.”
Het geheim achter Donna Hay-recepten
Vraag Donna Hay hoe ze beslist of een recept goed genoeg is voor een boek, en haar antwoord is bijna Nederland, zo direct is ze . “Als ik het zelf niet opnieuw zou maken, gaat het er niet in.” Dat betekent wat haar betreft dus vooral, geen onnodig ingewikkelde technieken, geen recepten met twintig stappen, geen ingrediënten waarvoor je speciaal drie winkels moet aflopen
“Het is gewoon gemeen om iemand een kwart theelepel van een obscuur ingrediënt te laten kopen dat daarna jaren in een kast blijft staan.”
Ze vindt dan ook dat haar recepten aan vier criteria moeten voldoen:
- lekker
- mooi
- eenvoudig
- haalbaar
En juist die combinatie, die op het oog super eenvoudig lijkt, blijkt het moeilijkste. “Hoe minder ingrediënten je gebruikt, hoe harder je moet werken.”
Comfort food wint altijd
Ondanks alle boeken, fotoshoots en internationale projecten blijkt ook Donna Hay gewoon terug te vallen op simpele gerechten als er even geen fut is om te koken. “Scrambled eggs. Pasta met boter en Parmezaan. Een tosti. Dat soort dingen. Zeker met vier jongens thuis.”
Hay heeft een samengesteld gezin met kinderen tussen de 11 en 23 jaar oud, en dan draait koken wat haar betreft echt niet altijd om perfectie. “Soms hebben ze gewoon een rotdag en willen ze pasta met boter. Dan krijgen ze pasta met boter.”
Juist daarin schuilt volgens haar de echte kracht van eten: troost bieden zonder onnodig ingewikkeld te doen.
Als ik haar vraag welk gerecht ze regelmatig maakt, maar die nooit in haar boek verscheen is haar antwoord simpel. “Waarschijnlijk de dingen die iedereen maakt maar nooit fotografeert. Dus omeletten, scrambled eggs, een simpele pasta of tosti’s. Geen perfect gestylde gerechten. Gewoon eten waar mensen zich prettig bij voelen.”
Fouten essentieel voor creativiteit
Hoewel haar werk vaak moeiteloos oogt, praat Donna Hay opvallend open over fouten maken. “Aan het einde van elk jaar vraag ik mijn team welke fouten we hebben gemaakt. Want als we geen fouten maken, gaan we niet vooruit.”
Creatieve lef ontwikkelde ze al vroeg, tijdens haar tijd als stylist in Londen en Parijs. Als jonge Australische freelancer werkte ze voor Amerikaanse magazines in een tijd zonder smartphones, Google Maps of social media. Ze vertelt hoe kleine Parijse cafés haar complete kijk op esthetiek veranderden. “Een simpele lattekom met een croissant voelde voor mij toen als het chicste wat ik ooit had gezien.”
En ook vandaag de dag is dat het type servies dat ze, hoewel ze inmiddels kasten vol met props heeft, steeds weer opnieuw koopt. Denk aan witte lattekommen, cake-plateaus, vintage indigoblauwe borden, maar ook denimshirts. “Blijkbaar kun je eindeloos variaties van hetzelfde blijven kopen”, zegt ze lachend. “Maar ik hou simpelweg van monochroom!”
Volwassen worden is zó overrated
Het gesprek komt onverwacht op ouder worden. “Wie heeft eigenlijk bedacht dat ouder worden betekent dat je serieus en ellendig moet worden?”
Hay weigert zichtbaar mee te gaan in het idee dat volwassenheid gelijkstaat aan strengheid of afstandelijkheid. Liever kiest ze voor nieuwsgierigheid, zachtheid, speelsheid. En misschien is dat precies waarom zoveel mensen zich blijven herkennen in haar werk. Niet alleen vanwege de recepten, maar vanwege de manier waarop ze naar het leven kijkt.
Creativiteit met een commerciële basis
Ze groeide op in een tijd waarin vrouwelijke ondernemers nauwelijks zichtbaar waren. Juist daarom leerde ze vroeg dat creativiteit alleen blijft bestaan wanneer er ook een commerciële basis onder ligt. “Je moet nou eenmaal boeken verkopen om de dingen te kunnen blijven maken waar je van houdt. Ik heb altijd een creatieve kant gehad, maar ook een commerciële balans.”
Volgens Hay is dat de enige manier waarop creatieve vrijheid écht duurzaam blijft.
Culinaire zonde
Niet veel maakt Donna Hay boos. Maar één ding duidelijk wel. “Mensen die kleur toevoegen aan een gerecht puur voor de kleur.” Ze trekt een gezicht alsof iemand zojuist rozijnen in carbonara heeft gegooid. “Als je zomaar paprika toevoegt voor kleur, verander je ook de smaak. Dat slaat nergens op.”
Aan tafel met
Op de vraag met wie zij nog graag eens één-op-één aan tafel zou zitten, noemt Donna Hay vrijwel meteen Jane Goodall. Omdat Goodall volgens haar iemand is die de wereld vanuit een groter perspectief bekijkt. “Zij heeft zóveel gezien, en toch blijft ze positief.” Volgens Hay hebben we mensen nodig die blijven geloven dat verandering mogelijk is. Juist nu.
Zelfs wat ze voor Goodall zou koken, sluit daar perfect op aan. Geen ingewikkeld menu, maar iets groenterijks, lichts en kleurrijks. Of in haar woorden “something hopeful”.
Jaloezie
Hoewel haar werk extreem visueel is, zegt Donna Hay dat ze eigenlijk altijd jaloers is geweest op mensen die kunnen schilderen of tekenen. “Ik wou dat ik dat talent had.” Ze vertelt lachend hoe haar moodboards eruitzien als kleutertekeningen, ondanks jaren ervaring als stylist.
Vooruit kijken
Wanneer ik vraag op welk gerecht of welk moment uit haar carrière ze het meest trots is, valt er even stilte. “Ik ben echt slecht in reflecteren,” zegt ze uiteindelijk. Jarenlange deadlines hebben haar geleerd altijd vooruit te kijken. “Er is altijd een volgend project.” Vrienden beginnen thuis inmiddels lachend geen verhalen meer met: “Weet je nog…” “Want ze weten al dat ik het vergeten ben.”
Guilty pleasure
Wanneer het gesprek richting guilty pleasures gaat en ik haar vraag met welk gerecht ze iemand zou verleiden pakt ze haar boek erbij en zoekt het recept op van haar ricotta donuts.
Dit zijn niet zomaar donuts, benadrukt ze meteen. “Door de ricotta blijven ze zacht en bijna smeuïg.” Daarbij komt nog een frisse citroensmaak die volgens haar precies genoeg balans geeft. Het blijkt bovendien een recept met nu al bijna een cultstatus. Tijdens een recent PR event in Hamburg vertelde een chef haar zelfs dat hij spijt had dat ze het recept ooit gepubliceerd had.
“Hij zei letterlijk: ‘Ik wou dat je dit recept nooit had gemaakt, want het is het enige waar ik nog aan denk.’” Ze moet er zichtbaar om lachen. “Hij gaf me een doosje mee voor in het vliegtuig en tja, het klopt wel.”
Niet zo serieus
Misschien is dat uiteindelijk wat dit gesprek zo prettig en losjes maakte. Niet alleen de verhalen over eten, reizen, styling of succes, maar vooral de manier waarop Donna Hay naar het leven kijkt. Je hoeft niet persé hard te worden om succesvol te zijn. Niet in ingewikkeld te doen om indruk te maken. Perfectie is niet het hoogste doel. Terwijl de wereld steeds sneller beweegt, blijft zij juist opvallend trouw aan eenvoud. Aan instinct. Aan dingen maken die mensen daadwerkelijk willen gebruiken, koken of onthouden. Grappig om te beseffen dat ze mij door de jaren heen meer heeft beïnvloed dan ik zelf doorhad.
En misschien is dat ook precies de reden waarom ze nog steeds zo immens populair is. Ze blijft nieuwsgierig, speels en menselijk, zelfs na tientallen boeken, internationale producties en jarenlang succes.
Of het nu gaat over een perfecte pavlova, een simpele kom pasta met boter en Parmezaan of een obsessie voor witte lattekommen uit Parijs: alles draait uiteindelijk om bij Donna Hay uiteindelijk om gevoel en dat voel je.. “Ik denk gewoon niet dat alles zo serieus hoeft te zijn”. Ik kan alleen maar zeggen “amen!”.
Sunshine, Lemons and Sea Salt is uitgegeven door Uniebboek – Spectrum, vanaf 12 mei online en in de boekwinkel te koop voor € 34,95
Gepubliceerd op 9 mei 2026
